Όταν η υπερβολή κυβερνά

  Ποια στιγμή κλείνει κάποιος αγανακτισμένος την τηλεόραση ή το ραδιόφωνο ή ακόμα ποια στιγμή αναγκάζεται να πετάξει κάποιος την εφημερίδα που διαβάζει; Θα μπορούσε να απαντήσει κανείς, ότι η κατάλληλη στιγμή είναι όταν η τηλεόραση έχει ένα πρόγραμμα που υποβαθμίζει την ποιότητα ή όταν κανείς διαβάζει συνέντευξη του πρωθυπουργού που διαβεβαιώνει ότι λεφτά υπάρχουν. Σωστά όλα αυτά, αλλά μήπως πλέον η υπομονή εξαντλείται και από τις δημοσιογραφικές υπερβολές; Πόσο να αντέξει δηλαδή κάποιος να ακούει υπερβολές από τους δημοσιογράφους, που επάγγελμα τους είναι να γράφουν την αλήθεια απλά και κατανοητά; Κάποτε η υπερβολή και ο ξύλινος λόγος ήταν "προνόμιο" των πολιτικών και των δημοσίων προσώπων, που ήθελαν ασκήσουν γοητεία στον λαό και να "ψαρέψουν" τη ψήφο του, δυστυχώς όμως η τακτική αυτή άρχισε να υιοθετείται ολοένα και περισσότερο από τους δημοσιογράφους, κατά κύριο λόγο για τα νούμερα τηλεθέασης. Στην αρχή ίσως και να πίστευε ο αναγνώστης-τηλεθεατής αυτά που του πλάσαραν, σιγά-σιγά όμως και μετά από τα τόσα ψέματα των πολιτικών, ο κόσμος δημιούργησε ασπίδες για να μην δέχεται τα ψεύδη, πόσο μάλλον την υπερβολή των δημοσιογράφων. Και λέγοντας υπερβολή τι εννοούμε; Εννοούμε τη χρήση κάποιων λέξεων και εκφράσεων, ώστε να προκαλείται εντύπωση.

 Και κάπου εδώ αρχίζει το κωμικοτραγικό του θέματος, οι λέξεις άρχισαν να χάνουν τη σημασία τους, να αλλάζει το νόημα τους και να γίνονται "βαριές", ώσπου κάποια στιγμή φτάσαμε στο σημείο να φοβόμαστε τις λέξεις περισσότερο από τις ενέργειες που περιγράφουν. Τρανό παράδειγμα ο όρος τρομοκρατία, από το 2001 με τη επίθεση στους δίδυμους πύργους, ο όρος ταυτίζεται με το φόβο, με την απειλή. Παρακολουθεί ο τηλεθεατής τις ειδήσεις  και ακούει τη λέξη τρομοκρατία να χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη ληστεία ενός μπακάλικου της γειτονιάς και τότε αρχίζουν να του μπαίνουν ιδέες, μήπως και ο γείτονας του είναι τελικά τρομοκράτης επειδή έχει φούρνο με υγραέριο (το γνωστό μας γκάζι, γκαζάκι). Η τρομοκρατία όντως αποτελεί μείζον πρόβλημα, αλλά η υπερβολική χρήση της λέξης διογκώνει τη σημασία της τόσο, ώστε και η μόνη της η λέξη να δημιουργεί προβλήματα. Άλλο παράδειγμα είναι η λέξη βανδαλισμός, την οποία οι δημοσιογράφοι, με τα γεγονότα του Δεκέμβρη, την "βανδάλισαν" αλύπητα. Φτάσαμε σε σημείο να θεωρείται το δυνατό χτύπημα της πόρτας ενός ταξί, βανδαλισμός ξένης περιουσίας. Η δημοσιογραφική υπερβολή κατακερματίζει τις λέξεις.

 Η αποκορύφωση της υπερβολής ήρθε μαζί με την οικονομική κρίση. Άρθρα γράφονται, συζητήσεις επί συζητήσεων γίνονται στα τηλεοπτικά παράθυρα και το μόνο αποτέλεσμα είναι ο πανικός του κόσμου, που θέλει να εγκαταλείψει την Ελλάδα. Οι ίδιες βαρύγδουπες λέξεις ακούγονται ολοένα και περισσότερο. Ο όρος πτώχευση πρωταγωνιστεί σε όλα τα άρθρα των εφημερίδων, οι λέξεις φτώχεια, πείνα, δάνεια, κρίση, κρίση, κρίση χοροπηδούν στους δέκτες των τηλεοράσεων και ο τηλεθεατής αποκαμωμένος δε μπορεί να αντιδράσει. Με το κλείσιμο όμως του διακόπτη όλα καταλαγιάζουν, οι σκέψεις μπαίνουν σε μια σειρά και οι λέξεις αποκτούν την πραγματική τους σημασία. Ίσως λοιπόν που και που χρειάζεται και ένα κλείσιμο της τηλεόρασης ή ένα τσαλάκωμα της εφημερίδας, έτσι προς παραδειγματισμό όλων.