Το κόμμα του "κανένα"

  Βροντερό παρόν και σε αυτές τις εκλογές έδωσε ο γνωστός πια "κανένας". Μόνο που αυτή τη φορά ο "κανένας" εκφράστηκε όχι μόνο με το λευκό και το άκυρο, αλλά κυρίως με την άρνηση άσκησης του εκλογικού δικαιώματος. Συνειρμικά η λέξη δικαίωμα φέρνει στο νου τη λέξη δημοκρατία, η οποία με τη σειρά της ταυτίζεται με τη λέξη ελευθερία. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ελευθερία να συμμετέχεις στις εκλογές, ψηφίζοντας ή ελευθερία να απέχεις. Η ψήφος είναι το ιερότερο δημοκρατικό δικαίωμα που απεκτήθη μετά κόπων και βασάνων και σήμερα θεωρείται απλά cool. Το περίεργο είναι ότι εν καιρώ δικτατορίας οι πολίτες θεωρούσαν και απαιτούσαν τη ψήφο ως υποχρεωτική διαδικασία και εξεγείρονταν όταν δεν την είχαν, ενώ σε περίοδο δημοκρατίας  το συνταγματικό αυτό δικαίωμα αποτελεί απλά επιλογή. Αυτή η θεώρηση όμως της ψήφου ως επιλογής, είναι πιθανό να οδηγήσει σε μία "συνειδητή" χούντα, η οποία να σημαίνει παράδοση άνευ όρων σε επιλογές στρατευμένων μειοψηφιών;

  Οι απέχοντες, που λανθασμένα αποκαλούνται "αχρείοι" από ορισμένους πολιτικούς που παρερμηνεύουν τον Θουκυδίδη, πιστεύουν ότι με τη στάση τους δίνουν ένα μήνυμα στην εξουσία. Μήνυμα όμως οργής που αποτελεί δίκοπο μαχαίρι, γιατί ναι μεν από τη μία αποτελεί ιδεολογία και δείχνει το πολιτικό και κοινωνικό αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται η χώρα, από την άλλη όμως δίνεται η ευκαιρία σε λίγους ψηφοφόρους να αποφασίζουν. Στην ουσία η αποχή δε μετράει, καθώς και τις ψήφους τους θα λάβουν οι πολιτικοί, αλλά και τα ποσοστά και ας είναι βάσει λιγότερων ψηφοφόρων,   θα έχουν το άλλοθι των έγκυρων ψήφων και θα εφησυχάσουν. Οι πολιτικοί λοιπόν θα εκλεγούν είτε με 3 ψήφους είτε με 500. Το ερώτημα είναι, ποιό το νόημα της αποχής; Η αποχή ίσως θα πρέπει να θεωρείται ως μία προειδοποίηση και όχι ως λύση αυτή καθεαυτή. Προειδοποίηση της αγανάκτησης και της απογοήτευσης των νέων που βλέπουν το μέλλον τους δυσοίωνο. Μία παιδεία ελλιπή, μία χώρα που δεν φρόντισε να εξασφαλίσει στη μελλοντική γενιά μία αξιοπρεπή ζωή. Βέβαια η  οργή αυτή των νέων οδηγεί, όπως συνέβη σε αυτές τις εκλογές, στην εξομοίωση "όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι, άρα δε ψηφίζω και απλά παρακολουθώ ή απολαμβάνω τον ήλιο στο κλεινόν άστυ". Και έτσι η προειδοποίηση μετατρέπεται σε λύση του καναπέ.

  Αν θεωρήσουμε ότι το μήνυμα της νεολαίας με την αποχή είναι η αλλαγή του πολιτικού συστήματος , η παλιά γενιά τι μήνυμα περνά; Το μήνυμα ίσως της γενικής αλλαγής πολιτικής νοοτροπίας; Γιατί είναι υποκριτικό το γεγονός να απέχεις από το εκλέγειν όταν εσύ ο ίδιος έχεις συμβάλλει στην πολιτική διαφθορά με τις πελατειακές σχέσεις, σου τάζω ψήφο μου τάζεις δουλειά. Έτσι η παλιοί απέχουν για να προειδοποιήσουν τις κυβερνήσεις που διέφθειραν οι ίδιοι ή απέχουν γιατί πραγματικά ποτέ δε συμμετείχαν στην εκλογική διαδικασία;

   Η αμφιλεγόμενη αποχή σύμφωνα με τους αισιόδοξους θα αντέξει στο χρόνο και θα συμβάλλει στη διόρθωση του πολιτικού μηχανισμού ή  σύμφωνα με τους απαισιόδοξους μακροχρόνια θα ιδρύσει  μια δεύτερη χούντα, όπου η πολιτική χειραγώγηση αυτή τη φορά θα είναι κοινά αποδεκτή.

  Ο "κανένας" με τα υψηλά ποσοστά, μπορεί μια μέρα να κυβερνήσει και μετά πως θα απαλλαγούμε από αυτήν την κυβέρνηση ή κυριολεκτικά την ακυβερνησία, με τη συμμετοχή;

Η "ωραία"...κρίση

  Τα τελευταία δύο χρόνια η καθημερινή μας ενημέρωση από τα διάφορα μέσα επικοινωνίας χαρακτηρίζεται από απαισιοδοξία. Η οικονομική κρίση που έχει πλήξει τη χώρα μας πρωταγωνιστεί παντού. Τα πολλαπλά μηνύματα πτώχευσης, οικονομικής αστάθειας ή καλύτερα οικονομικής κατάρρευσης εντείνουν το ήδη άσχημο κλίμα που έχει δημιουργηθεί τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων. Η μιζέρια που μας διακατέχει εξαιτίας των σοβαρών τωρινών, αλλά πολύ περισσότερο μελλοντικών, επιπτώσεων, ίσως θα πρέπει να μπει στο περιθώριο και να αντικατασταθεί από τη θετική σκέψη. Είναι γνωστό, πιάσαμε πάτο, αλλά όσοι βρίσκονται εκεί σκέφτονται πώς θα ορθοποδήσουν ξανά για να βρεθούν στην κορυφή. Θα πρέπει λοιπόν η κρίση να θεωρηθεί ως ευκαιρία αλλαγής, ως ευκαιρία όμως ουσιαστικής αλλαγής. Να θεωρηθεί ως ένα ξυπνητήρι που θα μας ξυπνήσει από τη βαθιά μας λήθη. Ακούγεται θετικιστικό γιατί η κρίση και η πτώχευση είναι σοβαρά θέματα, είναι, όντως, αλλά τι παραπάνω μπορούμε να πετύχουμε αν περιοριστούμε μόνο στα "στραβά" της κρίσης;  Άλλωστε η κρίση είναι κάτι που έχουμε αντιμετωπίσει και στο παρελθόν, κάτι που έχουμε ξαναζήσει ως λαός και αποτελεί τη φυσική κατάληξη ενός φθαρμένου πολιτικού συστήματος. Το πολιτικό σύστημα που είχαμε μέχρι σήμερα απέτυχε, τα μεγάλα κόμματα με την κακοδιαχείριση των πόρων, έφεραν το οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό αδιέξοδο.  ΠΑΣΟΚ και ΝΔ αλλά και οι λοιποί, έστω και με καθυστέρηση μπορούν να εκμεταλλευτούν θετικά την κρίση και να αλλάξουν το πολιτικό τους γίγνεσθαι. Η "κακή" κρίση ας γίνει κινητήριος μοχλός αλλαγής, αλλαγής των αρνητικών στοιχείων της κρίσης με τα "θετικά" της στοιχεία. Βέβαια αυτή η ευκαιρία αλλαγής δεν ισχύει μόνο για τους έχοντες εξουσία, επιβάλλεται να αλλάξουμε και εμείς και να αδράξουμε την ευκαιρία που μας δίνεται για ένα ευοίωνο μέλλον. Η αντίληψη ότι μόνο τα λάθη των πολιτικών έχουν φέρει αυτήν την κατάσταση είναι λανθασμένη, η αντίληψη ότι οι πολιτικοί είναι πιόνια των κομμάτων και η ευθύνη είναι μόνο δική τους, μόνο αλλαγή δε θα φέρει. Ο καταμερισμός της ευθύνης  για το Δ.Ν.Τ, το Α.Ε.Π, τον προϋπολογισμό, το μνημόνιο είναι μονομερής, η απαλλαγή από το βάρος της ευθύνης των πολιτών έφερε την επανάπαυση τους. Ο J.F . Kennedy σε ομιλία του είχε πει το μνημειώδες : 

" Μη ρωτάς τι μπορεί να κάνει η χώρα σου για εσένα, αλλά ρώτα τι μπορείς να κάνεις εσύ γι αυτήν"  

  Η πραγματική κρίση θα είναι η μη κοινωνική και πολιτική αλλαγή. Η θετική εκμετάλλευση της κρίσης όσο παράδοξη και παράξενη και αν ακούγεται τελικά μπορεί και να είναι ο μοναδικός τρόπος αντιμετώπιση της. Η "ωραία" κρίση μπορεί και να βρει τη λύση.