Η "ωραία"...κρίση

  Τα τελευταία δύο χρόνια η καθημερινή μας ενημέρωση από τα διάφορα μέσα επικοινωνίας χαρακτηρίζεται από απαισιοδοξία. Η οικονομική κρίση που έχει πλήξει τη χώρα μας πρωταγωνιστεί παντού. Τα πολλαπλά μηνύματα πτώχευσης, οικονομικής αστάθειας ή καλύτερα οικονομικής κατάρρευσης εντείνουν το ήδη άσχημο κλίμα που έχει δημιουργηθεί τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων. Η μιζέρια που μας διακατέχει εξαιτίας των σοβαρών τωρινών, αλλά πολύ περισσότερο μελλοντικών, επιπτώσεων, ίσως θα πρέπει να μπει στο περιθώριο και να αντικατασταθεί από τη θετική σκέψη. Είναι γνωστό, πιάσαμε πάτο, αλλά όσοι βρίσκονται εκεί σκέφτονται πώς θα ορθοποδήσουν ξανά για να βρεθούν στην κορυφή. Θα πρέπει λοιπόν η κρίση να θεωρηθεί ως ευκαιρία αλλαγής, ως ευκαιρία όμως ουσιαστικής αλλαγής. Να θεωρηθεί ως ένα ξυπνητήρι που θα μας ξυπνήσει από τη βαθιά μας λήθη. Ακούγεται θετικιστικό γιατί η κρίση και η πτώχευση είναι σοβαρά θέματα, είναι, όντως, αλλά τι παραπάνω μπορούμε να πετύχουμε αν περιοριστούμε μόνο στα "στραβά" της κρίσης;  Άλλωστε η κρίση είναι κάτι που έχουμε αντιμετωπίσει και στο παρελθόν, κάτι που έχουμε ξαναζήσει ως λαός και αποτελεί τη φυσική κατάληξη ενός φθαρμένου πολιτικού συστήματος. Το πολιτικό σύστημα που είχαμε μέχρι σήμερα απέτυχε, τα μεγάλα κόμματα με την κακοδιαχείριση των πόρων, έφεραν το οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό αδιέξοδο.  ΠΑΣΟΚ και ΝΔ αλλά και οι λοιποί, έστω και με καθυστέρηση μπορούν να εκμεταλλευτούν θετικά την κρίση και να αλλάξουν το πολιτικό τους γίγνεσθαι. Η "κακή" κρίση ας γίνει κινητήριος μοχλός αλλαγής, αλλαγής των αρνητικών στοιχείων της κρίσης με τα "θετικά" της στοιχεία. Βέβαια αυτή η ευκαιρία αλλαγής δεν ισχύει μόνο για τους έχοντες εξουσία, επιβάλλεται να αλλάξουμε και εμείς και να αδράξουμε την ευκαιρία που μας δίνεται για ένα ευοίωνο μέλλον. Η αντίληψη ότι μόνο τα λάθη των πολιτικών έχουν φέρει αυτήν την κατάσταση είναι λανθασμένη, η αντίληψη ότι οι πολιτικοί είναι πιόνια των κομμάτων και η ευθύνη είναι μόνο δική τους, μόνο αλλαγή δε θα φέρει. Ο καταμερισμός της ευθύνης  για το Δ.Ν.Τ, το Α.Ε.Π, τον προϋπολογισμό, το μνημόνιο είναι μονομερής, η απαλλαγή από το βάρος της ευθύνης των πολιτών έφερε την επανάπαυση τους. Ο J.F . Kennedy σε ομιλία του είχε πει το μνημειώδες : 

" Μη ρωτάς τι μπορεί να κάνει η χώρα σου για εσένα, αλλά ρώτα τι μπορείς να κάνεις εσύ γι αυτήν"  

  Η πραγματική κρίση θα είναι η μη κοινωνική και πολιτική αλλαγή. Η θετική εκμετάλλευση της κρίσης όσο παράδοξη και παράξενη και αν ακούγεται τελικά μπορεί και να είναι ο μοναδικός τρόπος αντιμετώπιση της. Η "ωραία" κρίση μπορεί και να βρει τη λύση.