Το κόμμα του "κανένα"

  Βροντερό παρόν και σε αυτές τις εκλογές έδωσε ο γνωστός πια "κανένας". Μόνο που αυτή τη φορά ο "κανένας" εκφράστηκε όχι μόνο με το λευκό και το άκυρο, αλλά κυρίως με την άρνηση άσκησης του εκλογικού δικαιώματος. Συνειρμικά η λέξη δικαίωμα φέρνει στο νου τη λέξη δημοκρατία, η οποία με τη σειρά της ταυτίζεται με τη λέξη ελευθερία. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ελευθερία να συμμετέχεις στις εκλογές, ψηφίζοντας ή ελευθερία να απέχεις. Η ψήφος είναι το ιερότερο δημοκρατικό δικαίωμα που απεκτήθη μετά κόπων και βασάνων και σήμερα θεωρείται απλά cool. Το περίεργο είναι ότι εν καιρώ δικτατορίας οι πολίτες θεωρούσαν και απαιτούσαν τη ψήφο ως υποχρεωτική διαδικασία και εξεγείρονταν όταν δεν την είχαν, ενώ σε περίοδο δημοκρατίας  το συνταγματικό αυτό δικαίωμα αποτελεί απλά επιλογή. Αυτή η θεώρηση όμως της ψήφου ως επιλογής, είναι πιθανό να οδηγήσει σε μία "συνειδητή" χούντα, η οποία να σημαίνει παράδοση άνευ όρων σε επιλογές στρατευμένων μειοψηφιών;

  Οι απέχοντες, που λανθασμένα αποκαλούνται "αχρείοι" από ορισμένους πολιτικούς που παρερμηνεύουν τον Θουκυδίδη, πιστεύουν ότι με τη στάση τους δίνουν ένα μήνυμα στην εξουσία. Μήνυμα όμως οργής που αποτελεί δίκοπο μαχαίρι, γιατί ναι μεν από τη μία αποτελεί ιδεολογία και δείχνει το πολιτικό και κοινωνικό αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται η χώρα, από την άλλη όμως δίνεται η ευκαιρία σε λίγους ψηφοφόρους να αποφασίζουν. Στην ουσία η αποχή δε μετράει, καθώς και τις ψήφους τους θα λάβουν οι πολιτικοί, αλλά και τα ποσοστά και ας είναι βάσει λιγότερων ψηφοφόρων,   θα έχουν το άλλοθι των έγκυρων ψήφων και θα εφησυχάσουν. Οι πολιτικοί λοιπόν θα εκλεγούν είτε με 3 ψήφους είτε με 500. Το ερώτημα είναι, ποιό το νόημα της αποχής; Η αποχή ίσως θα πρέπει να θεωρείται ως μία προειδοποίηση και όχι ως λύση αυτή καθεαυτή. Προειδοποίηση της αγανάκτησης και της απογοήτευσης των νέων που βλέπουν το μέλλον τους δυσοίωνο. Μία παιδεία ελλιπή, μία χώρα που δεν φρόντισε να εξασφαλίσει στη μελλοντική γενιά μία αξιοπρεπή ζωή. Βέβαια η  οργή αυτή των νέων οδηγεί, όπως συνέβη σε αυτές τις εκλογές, στην εξομοίωση "όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι, άρα δε ψηφίζω και απλά παρακολουθώ ή απολαμβάνω τον ήλιο στο κλεινόν άστυ". Και έτσι η προειδοποίηση μετατρέπεται σε λύση του καναπέ.

  Αν θεωρήσουμε ότι το μήνυμα της νεολαίας με την αποχή είναι η αλλαγή του πολιτικού συστήματος , η παλιά γενιά τι μήνυμα περνά; Το μήνυμα ίσως της γενικής αλλαγής πολιτικής νοοτροπίας; Γιατί είναι υποκριτικό το γεγονός να απέχεις από το εκλέγειν όταν εσύ ο ίδιος έχεις συμβάλλει στην πολιτική διαφθορά με τις πελατειακές σχέσεις, σου τάζω ψήφο μου τάζεις δουλειά. Έτσι η παλιοί απέχουν για να προειδοποιήσουν τις κυβερνήσεις που διέφθειραν οι ίδιοι ή απέχουν γιατί πραγματικά ποτέ δε συμμετείχαν στην εκλογική διαδικασία;

   Η αμφιλεγόμενη αποχή σύμφωνα με τους αισιόδοξους θα αντέξει στο χρόνο και θα συμβάλλει στη διόρθωση του πολιτικού μηχανισμού ή  σύμφωνα με τους απαισιόδοξους μακροχρόνια θα ιδρύσει  μια δεύτερη χούντα, όπου η πολιτική χειραγώγηση αυτή τη φορά θα είναι κοινά αποδεκτή.

  Ο "κανένας" με τα υψηλά ποσοστά, μπορεί μια μέρα να κυβερνήσει και μετά πως θα απαλλαγούμε από αυτήν την κυβέρνηση ή κυριολεκτικά την ακυβερνησία, με τη συμμετοχή;